Geen dag is hetzelfde op Het Kwartier. En dat is precies wat Fazila zo aanspreekt in haar werk als zorgregisseur. Inmiddels werkt ze hier twee jaar en begeleidt ze zestien bewoners, allemaal met hun eigen verhaal, persoonlijkheid en gevolgen van NAH.
"Als zorgregisseur probeer je altijd verder te kijken dan wat je aan de buitenkant ziet. Waarom reageert iemand op een bepaalde manier? Wat kan iemand zelf nog? Welke ondersteuning helpt? Samen zoeken we steeds naar manieren waarop bewoners zoveel mogelijk regie over hun eigen leven kunnen houden."
Kleine momenten, grote betekenis
De afwisseling in haar werk vindt Fazila fijn. De ene dag voert ze gesprekken met bewoners of familieleden, de andere dag overlegt ze met behandelaren zoals een fysiotherapeut, ergotherapeut of huisarts. Daarnaast ondersteunt ze collega's rondom de zorg van bewoners.
"Je krijgt veel verantwoordelijkheid, maar ook veel vrijheid om je werk zelf vorm te geven. Dat vertrouwen vind ik prettig." De mooiste momenten zitten voor haar vaak in kleine stappen vooruit. "Een bewoner kon na zijn revalidatie ineens weer zelfstandig zijn jas aantrekken. Voor veel mensen lijkt dat iets kleins, maar voor hem was het een enorme overwinning. Hij straalde van trots. Dat zijn momenten die je niet snel vergeet."
Creativiteit
Soms vraagt goede zorg om creativiteit. Zoals bij een bewoner die lange tijd geen ondersteuning wilde bij het douchen. "Zeggen dat het moest, werkte niet. Daarom ging ik eerst met hem in gesprek. Niet over het douchen, maar over wat hem bezighield. Waar hij blij van werd. Toen bleek dat hij groot fan was van Queen en Michael Jackson."
De volgende dag nam Fazila zijn favoriete muziek mee naar de badkamer. "En ineens lukte het wel. Dat is voor mij de kern van zorgregie. Niet denken in regels of oplossingen, maar kijken naar wie iemand is en wat voor die persoon werkt."
"Je blijft jezelf ontwikkelen. Dat maakt het werk uitdagend en leuk."
Werken met mensen met hersenletsel maakt het vak volgens Fazila extra interessant. "Voordat ik bij InteraktContour kwam werken, wist ik eigenlijk veel minder van de hersenen dan nu. Inmiddels vind ik het ontzettend boeiend. Samen met bijvoorbeeld de gedragswetenschapper kijken we naar gedrag dat voortkomt uit hersenletsel en hoe we daar als team het beste op kunnen aansluiten."
Juist omdat geen enkele bewoner hetzelfde is, blijft ze leren. "Je blijft jezelf ontwikkelen. Dat maakt het werk uitdagend en leuk."
Een plek die voelt als thuis
Volgens Fazila draait het op de locaties om meer dan alleen zorg. "Bewoners drinken samen koffie, eten regelmatig met elkaar en als iemand jarig is, komen er vanzelf bewoners langs voor een stukje taart. We organiseren activiteiten zoals een paasbrunch, bingo of kerstdiner. Het zijn die gewone, gezellige momenten die ervoor zorgen dat het echt als thuis voelt."
Ook binnen het team ervaart ze die betrokkenheid. "We werken met korte lijnen. Begeleiders, zorgregisseurs, verpleegkundigen, behandelaren en de teamcoördinator weten elkaar makkelijk te vinden. Je staat er nooit alleen voor. Collega's helpen elkaar en nieuwe medewerkers worden echt onderdeel van het team."
Voor mensen die verder kijken
Natuurlijk kent het werk ook uitdagingen. "Soms lukt iets niet direct. Soms vraagt gedrag veel van een team. Maar juist als je samen een nieuwe ingang vindt en ziet dat het contact met een bewoner verbetert, geeft dat veel voldoening."
Voor wie is dit werk geschikt, volgens Fazila?"Iemand die zorgzaam en nieuwsgierig is. Die initiatief durft te nemen en gedrag niet meteen persoonlijk maakt. Maar vooral iemand die verder kijkt dan het hersenletsel en de mens daarachter wil leren kennen."
Zelf heeft ze daarin een belangrijk inzicht opgedaan. "Succes zit niet altijd in grote behandelresultaten. Soms zit het in een bewoner die weer zelf zijn jas aantrekt. Soms in douchen op de muziek van Queen. En soms gewoon in het gevoel dat je iemands dag een beetje mooier hebt gemaakt."
